چهارشنبه ۱۶ آذر ۱۴۰۱ ,7 December 2022
 
 
فرزام‌فر:
صنعت بیوتکنولوژی ایران در منطقه پیشرو است
صنعت بیوتکنولوژی را محدود به جیب بیمه کرده‌اند
 
عضو هیات مدیره انجمن تولیدکنندگان و صادرکنندگان محصولات بیوتکنولوژی پزشکی ایران گفت: به جزء معاونت علمی و فناوری رئیس‌جمهوری در سایر بخش‌های دولت در زمینه سیاستگذاری برای صنعت بیوتکنولوژی اقدامی نشده است و به آن میزانی که باید به ارزش افزوده ناشی از این صنعت مانند سایر صنایع هایتک و پیشرفته فکر می‌شد، فکر نشده و برای آن سیاستگذاری نشده است.
 
به گزارش خبرنگار فانا، بردیا فرزام‌فر روز یکشنبه 27 شهریور ماه 1401 در نشستی خبری توضیح داد: فرآورده‌های مشتق از بیوتکنولوژی به ویژه دارو با روش‌های نوین تولید می‌شوند و در بسیاری از مواقع به صورت مستقیم برخی عوامل بیماری‌ها را هدف قرار می‌دهند. در واقع اگر داروهای شیمیایی به صورت کلی عملکرد دارند، در صنعت بیوتکنولوژی یک عامل خاص شناسایی و علیه آن دارویی تخصصی تولید می‌شود. هزینه تولید این داروها با هزینه تولید داروهای شیمیایی تفاوت زیادی دارد چون در صنعت بیوتکنولوژی با سلول زنده سروکار داریم، آن را رشد می‌دهیم و از درون آن فرآورده را استخراج می‌کنیم. به این دلیل هزینه‌های تولید این فرآورده‌ها با هزینه تولید داروهای شیمیایی بسیار متفاوت بوده و عموما در جهان قیمت این محصولات بالاست و طی 10 سال اخیر هم پرفروش‌ترین داروهای جهان جزو فرآورده‌های مشتق از بیوتکنولوژی بوده‌اند.

وی افزود: مهمترین مزیت کشور در حوزه بیوتکنولوژی این است که تولیدکننده ایرانی توانسته قیمت این محصولات را به صورت فاحشی کاهش دهد. مثلا اگر در حال حاضر 15 هزار میلیارد تومان داروی بیوتکنولوژی در کشور تولید می‌شود، اگر قرار بود این داروها را وارد کنیم، شاید باید بیش از 150 هزار میلیارد تومان هزینه می‌کردیم. در واقع اگر صنعت بیوتکنولوژی نداشتیم، هزینه ارزی بسیار سنگینی به کشور تحمیل می‌شد.

فرزام‌فر گفت: حدود 40 درصد از صادرات دارویی کشور مربوط به فرآورده‌های بیوتکنولوژی است. زیرساختی که در کشور در صنعت بیوتکنولوژی به وجود آمده است را اغلب کشورها ندارند و بازارهای صادراتی خوبی نیز برای این صنعت وجود دارد. صادرات محصولات بیوتکنولوژی ایران علاوه بر کشورهای همسایه مانند روسیه حتی به کشورهای دوردست در آمریکای لاتین نیز انجام شده است. فاصله فناوری ایران در صنعت بیوتکنولوژی با کشورهای مشابه مانند ترکیه، اردن و ... که در صنعت داروسازی با ایران رقابت می‌کنند، اصلا قابل قیاس نیست و اگرچه این کشورها در صنعت داروسازی رقیب ایران هستند اما در صنعت بیوتکنولوژی حرفی برای گرفتن ندارند.

 

وی با اشاره به اینکه مشکل اصلی ما با دولت و رگولاتور است، گفت: هیچ قانونی در کشور نداریم که یک سال دوام داشته باشیم. برنامه‌ریزی‌های ما در حوزه‌هایی مانند تولید، تامین ارز، گمرک، فروش و صادرات و... با تغییرات مداوم قوانین دچار مشکل می‌شوند. این تغییرات به ویژه برای شرکت‌های کوچک و متوسط بسیار خطرناک است و حتی می‌تواند منجر به ورشکستگی آنها شود. ما باید به نحوی مشکلمان را به دنیا حل کنیم. گفته می‌شود دارو تحریم نیست اما پول تحریم است و در نتیجه وقتی نتوانید پول دارو را بپردازید، عملا نمی‌توانید دارو داشته باشید و در نتیجه دارو هم عملا تحریم می‌شود؛ بنابراین دارو تحریم نیست، عملا شعاری بیشتر نیست. در همین حال متاسفانه در جلسات دولتی که در آنها تصمیم‌گیری می‌شود از هیچ انجمن تخصصی برای مشورت دعوت نمی‌شود. انجمن‌ها باید برای تصمیم‌گیری‌های کلان دعوت شوند و از آنها نظرخواهی شود که متاسفانه این اتفاق رخ نمی‌دهد.

عضو هیات مدیره انجمن تولیدکنندگان و صادرکنندگان محصولات بیوتکنولوژی پزشکی ایران در پاسخ به سوالی درباره وضعیت صنعت پلاسما و احداث پالایشگاه پلاسما در کشور توضیح داد: پلاسما در حال حاضر در ایران در انحصار دولت نیست. اتفاقا یکی از نکات مثبت ایران نسبت به کشورهای همسایه این است که ما در کشور مراکز خصوصی جمع‌آوری پلاسما داریم. البته در این زمینه مناقشه زیاد است و برخی معتقد به لزوم انحصاری بودن جمع‌آوری پلاسما در کشور توسط دولت هستند. بطورکلی دو دیدگاه در این زمینه در دنیا وجود دارد که موافقان و مخالفان خود را دارد. یک دیدگاه این است که پلاسما باید به صورت اهدای داوطلبانه مانند خون جمع‌آوری شود و دیدگاه دیگر هم این است که به فردی که پلاسما می‌دهد، هزینه‌ای پرداخت شود و در واقع عده‌ای به صورت روتین و حرفه‌ای نسبت به دادن پلاسما اقدام کنند. در برخی از کشورها پلاسما به صورت اهدای رایگان جمع‌آوری می‌شود و در برخی دیگر نیز با پرداخت پول، پلاسما از افراد گرفته می‌شود. در ایران هر دو مدل وجود دارد. یعنی سازمان انتقال خون بخشی از پلاسمای موردنیاز کشور را از طریق اهدای داوطلبانه خون و پس جداسازی پلاسما از خون جمع‌آوری می‌کند و بخش دیگری از پلاسمای موردنیاز کشور از طریق مراکز خصوصی جمع‌آوری می‌شود که در این مراکز رقمی به عنوان ایاب و ذهاب به فرد اهداکننده پرداخت می‌شود. این وضعیت باعث شده تا 300 تا 400 هزار لیتر در سال پلاسما تامین کنیم که این رقم در کشورهای همسایه بسیار اندک است.

وی اضافه کرد: با این حساب زیرساخت اولیه برای احداث پالایشگاه پلاسما در کشور وجود داشته است. در حال حاضر مشکل انحصار نیست اما سختگیری‌های زیادی می‌شود. به نظر من باید صنعت پلاسما مانند صنعت داروسازی آزاد شود و هر کس که می‌خواهد بتواند در آن سرمایه‌گذاری کند و مانند صنعت داروسازی یک سری الزامات مانند داشتن مسوول فنی، داشتن گواهی جی‌ام‌پی و ... را رعایت کند. به نظر من حتی باید بتوانیم خود پلاسما را به صورت قابل عرضه در بازار جهانی داشته باشیم، منتها مباحث اخلاقی و داستان‌هایی مانند خون فروشی در این زمینه مطرح می‌شود که تاکنون جلوی این کار را گرفته است. تنها یک پالایشگاه پلاسما در کشور وجود دارد که پلاسما وارد آن می‌شود و در آنجا پروتئین‌های مشتق از پلاسما را استخراج می‌کنند و قابلیت گسترش فناوری و خود پالایشگاه نیز وجود دارد. در حال حاضر ظرفیت این پالایشگاه 150 هزار لیتر است اما می‌تواند افزایش یابد. حتی می‌توانیم پلاسما را از کشورهای دیگر به ویژه کشورهای همسایه وارد و تبدیل به محصول کنیم و سپس محصول نهایی را به آنها بفروشیم، همان کاری که ما سال‌هاست خودمان انجام داده‌ایم و می‌دهیم و پلاسمای ایرانی را به آلمان ارسال کرده و دارو وارد می‌کنیم. صنعت پلاسما قابلیت گسترش و ایجاد ارزش افزوده را دارد.

فرزام‌فر عنوان کرد: متاسفانه در ایران صنعت بیوتکنولوژی را محدود به جیب بیمه کرده‌اند. وضعیت به گونه‌ای شده که هر محصولی را که نمی‌توانیم پولش را بدهیم، می‌گویند اصلا تولید و صادرات نشود. هیچ کشور دیگری چنین سیاستی ندارد و این سیاست فقط مختص به ایران است. این در حالیست که صنعت بیوتکنولوژی قابلیت گسترش و ایجاد ارزش افزوده و افزایش جی‌دی‌پی کشور را دارد اما با چنین سیاست‌هایی این صنعت را تعطیل یا محدود می‌کنند، فقط به خاطر اینکه دولت پول ندارد تا سهم خود را تامین کند.
 
 
کد مطلب : ۴۳۹۶۹
دوشنبه ۲۸ شهريور ۱۴۰۱ ساعت ۱۱:۳۷
۰
 
 

ارسال
 
گروه های خبری :